Friday, February 19, 2010

ചെറിയ ലോകവും ... വലിയ മനുഷ്യരും ............

















അവള്‍ ..............രാത്രി അച്ഛനുമമ്മയുടെയും കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് സ്വന്തം കിടപ്പ് മുറിയില്‍
ചാറ്റിലായി അലഞ്ഞു ..

നല്ലൊരു നാമം കണ്ണില്‍ തടഞ്ഞതും "ഹായ്" എന്ന് കൈകള്‍ ചലിച്ചതും ..

അവന്‍ ...............

അരികിലുറങ്ങുന്ന ഭാര്യേ നോക്കി പതിയേ ചാറ്റിലൂടെ തിരഞ്ഞു ...

പെട്ടന്ന് വന്നൊര "ഹായ്" കണ്ടവന്റേ ഹൃദയം തണുത്തതും

ശനിയാഴ്ച രാവുകള്‍ ഉണര്‍ന്നെന്ന് കരുതിയവന്‍

ഉഷാറായി തിരിച്ചങ്ങോട്ട് .....

പിന്നെ ....

രാവുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞു ... കൂട്ടുകാരിയായ് , കാമുകിയായ് ,
കാമം നുരയുന്ന നിമിഷങ്ങളായ് പിന്നെ അടുക്കുവാന്‍ ആശിച്ച് ..
നേരിലായി കാണുവാന്‍ ദിനവും കുറിച്ച് ....

കുടുംബത്തേ മറന്നവന്‍ പാഞ്ഞു ആ ഹോട്ടല്‍ തന്‍ വഴിയോരത്ത്
കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നൊരാ കാമാഗ്നി കത്തുന്ന വരികളെ പുല്‍കാന്‍ .........

പറഞ്ഞു കൊടുത്തൊരാ അടയാളവും തേടീ അലഞ്ഞു നടന്ന
ആ അച്ഛന്റെ കണ്ണിലായി തടഞ്ഞത് ..

കഴിഞ്ഞ ജന്മദിനത്തിന് മകള്‍ക്ക് വാങ്ങി കൊടുത്ത വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നിറയുന്ന

ചുരിദാറിട്ട സുന്ദരിയില്‍ ...................

Wednesday, February 17, 2010

അന്തര്‍മുഖീ ............
















ഞാന്‍ മീരാ ... കൂട്ടുകളില്‍ നിന്ന് അകന്ന് മാറീ മഴയേ മാത്രം മനസ്സില്‍
പ്രണയിച്ച് ഹോസ്റ്റലിന്റെ ജനാലക്കരികില്‍ മഴയേ നോക്കി മിഴി നിറച്ചിരുന്ന
കുമാരീ മീരാ ... എന്നിട്ടും കൂടെ കൂടിയ ചുരുക്കും ചില സൗഹൃദങ്ങള്‍ വിട്ട്
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ദാമ്പത്യത്തിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വച്ച മിസിസ്സ് മീരാ.
സന്തോഷകരമായ , പുതുമ നിറഞ്ഞ ദിനങ്ങള്‍കിടയില്‍ കാലം വരുത്തി
വച്ച വിടവുകള്‍ എല്ലാം കരുണാമയന്‍ തട്ടി അകറ്റിയല്ലൊ എന്നാശ്വസിച്ചിരുന്ന ,
ജീവന്റെ തുടിപ്പ് ഉള്ളില്‍ പിടയുന്നു എന്ന സത്യം ഒരുപാട് ആഗ്രഹങ്ങളും
സന്തോഷങ്ങളും നിറച്ച് മാതാവാകാനായീ മനസ്സിനെ പാകപെടുത്തിയിരുന്ന
മീരയാണ് ഞാന്‍ ..
പൂര്‍ണ്ണ കാലമെത്തും മുന്നേ കുഞ്ഞിമീരയ്ക്ക് ജന്മം കൊടുക്കേണ്ടീ വന്ന ഹതഭാഗ്യ ...
പിറന്ന നിമിഷം ഞാനും എന്‍റെ കുഞ്ഞു മോളും കരഞ്ഞില്ല വേദന എന്നെ തൊട്ടു തീണ്ടീല്ല...
എന്‍റെ കുഞ്ഞെന്തേ കരയാത്തതെന്ന് ഞാന്‍ എല്ലാവരോടും ചോദിച്ചൂ ആരും ഉത്തരം തന്നില്ല ..
എന്‍റെ മുലപ്പാല് പോലും അവളുടെ ചുണ്ട് നനച്ചില്ല .. ചുരത്തി നിറഞ്ഞു മഞ്ഞ
കലര്‍ന്ന് ധാര പോലെ അത് ആര്‍ക്കോ വേണ്ടിയെന്‍ ഉടുപ്പിനേ നനച്ച് കൊണ്ടിരിന്നു
ഇന്നെന്റെ മകള്‍ വളര്‍ന്നു ..അയല്‍പക്കത്തിലെ കുട്ടികളെല്ലാം ഓടിചാടീ കളിക്കുമ്പൊള്‍
പണ്ട് എല്ലാരിലും നിന്ന് വിട്ടകന്ന് അന്തര്‍മുഖിയായിരുന്ന അവളുടെ അമ്മയേ പോലെ
എന്‍റെ മകളും ചിന്തയിലായിരുന്നു , മഴ ഇന്നും അവളുടെ മനസ്സിലും എന്‍റെ കണ്ണിലും
തോരാതെ പെയ്യുന്നു ..

ഇന്ന് ഈ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിക്കാറുണ്ട് ,
ഏകാന്തത വേട്ടയാടുമ്പൊള്‍ദുഖം ആകുലതയ്ക്ക് വഴിമാറുമ്പൊള്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാറുണ്ട് ,
എന്നാല്‍ എന്‍റെ മകള്‍ വീല്‍ചെയറില്‍ ഒന്നെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പോലുമാവാതേ വേദനിക്കുമ്പൊള്‍ ,
ഇടക്കെത്തുന്നഅപസ്മാരം അവളെ എന്നേക്കുമായീ എന്നില്‍ നിന്നകറ്റുമെന്ന തോന്നല്‍
വേദനയുണര്‍ത്തുന്നു .. ആ വേര്‍പാട് താങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല എന്നറിയുകയാണ് ഞാന്‍...
ഇന്നിന്റെ വാര്‍ത്തകളില്‍ കണ്ണോടിക്കുമ്പൊള്‍ ഒരൊറ്റ ആശ്വാസ്സം മാത്രം...
എന്‍റെ മകളില്‍ കാമകഴുകമാരുടെ ആഴമേറിയ കണ്ണുകള്‍ പതിയില്ല ...
പറക്കമുറ്റാതെ അമ്മയാവുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അവളുണ്ടാകില്ല ... ഇനിയുമൊരു ജീവന്റെ തുടുപ്പ്മാസം തികയാതെ അവളെ ദുഖത്തിലാഴ്ത്തില്ല ... ഞാനും എന്‍റെ മോളും സുഖായി ഉറങ്ങും .. എനിക്കവളും അവള്‍ക്ക് ഞാനും കൂട്ടിരിക്കും .. ഇന്നും നാളെയും .. പിന്നെ .

ഓര്‍മകളില്‍ അവള്‍ സാല്‍മണ്‍ മീനുകളെ പോലെ .........

















ഒരിക്കല്‍ അപ്രതീഷിതമായിരുന്നു അവളുടെ വരവ് ,
അമ്പലനടയില്‍ ഭജനയുടെ തിരക്ക്, വൃശ്ചികമാസത്തിലേ
വ്രത ശുദ്ധി കൊണ്ട നീളന്‍ കാറ്റുകള്‍ , ശരണമുഖരിതമായ അന്തരീക്ഷം ...
ജയദേവന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ കൈയ്യ് പുണ്യം കൊണ്ട പായസത്തിന്റെ
മണം അവിടമാകെ പരന്ന് കഴിഞ്ഞു ..

സാമികള്‍ക്ക് ആദ്യം പിന്നെ വരിയായ് കുട്ടികള്‍ കൂടെ അവള്‍ ,
വാരിചുറ്റിയ ചേല , വെള്ളത്തിന്റെ അംശം തൊട്ട് തീണ്ടാത്ത ദേഹം
എന്നാല്‍ മുഖത്തിന് എന്റെ കാവിലെ ദേവിയുടെ സാമ്യം ..
എന്റെ മുന്നിലൂടെ അവള്‍ പോകുമ്പൊള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ പറയുന്നു .... നാറുന്നു നാശത്തിനേ ...

ഇത് കേട്ടിട്ടും കേള്‍ക്കാതെ പോലെ പിറുപിറുത്ത് അവള്‍ ഇങ്ങനെ .....
ഇന്നലെ കുളിക്കാന്‍ കുളക്കടവില്‍ ചെന്നപ്പൊള്‍ എന്നെ ഓടിച്ചവര്‍ തന്നെ
രാത്രിയെന്നെ കുളിപ്പിച്ചു, ഭോഗിച്ചു ....പിന്നെയാ ..പോടാ ചെക്കാ...

ഇതാരാണ് ? ഞാന്‍ തിരക്കി കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ ..... ഏതോ ഭ്രാന്തിയാകും ..
നീ വന്നെ പായസം ഇപ്പൊള്‍ തീരും ... ആ നാശം തൊട്ടാല്‍ പിന്നെ .....

ഇടക്കിടെ കോളേജ് വിട്ട് വരുമ്പൊള്‍ ബസ്സില്‍ വച്ച് രാഘവന്‍പിള്ളയുടെ
കടയുടെ മുന്നില്‍ അവളെ കാണാറുണ്ട് , ഒരിക്കല്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ അവളുടെ
ഉദരം എന്റെ നാട്ടുകാരിലൊരാളുടെ ബീജം ചുമക്കുന്നു എന്ന അറിവ്
എന്നെ സത്യത്തില്‍ ഒരുപാട് അലോസരപെടുത്തി....
കുറെ നാള്‍ പിന്നെയവളെ കണ്ടില്ലാ പരീക്ഷതിരക്കില്‍ ഞാനും മറന്നു ,
എവിടെ നിന്നൊ ഒരിക്കല്‍ അമ്പലമൈതാനത്ത് ഷഡില്‍ കളിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന
ഞങ്ങള്‍ക്കരികിലൂടെ ബസ്സിറങ്ങി ക്ലബ്ബിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ മൂലയില്‍ പൊയിരുന്നു അവള്‍ .....
മുഖമിപ്പോള്‍ ആകെ വിളറിയിരിക്കുന്നു ഉദരം വീര്‍ത്തും ...

എന്റെ കൈയ്യിലേ ഒറ്റരൂപതുട്ട് കൊണ്ട് ഒരു സോഡ വാങ്ങി
കൊടുത്തു ഞാന്‍ ഭക്ഷണം വേണമോന്ന് ചോദിച്ചു ....
ഒന്നും ഉരിയാടാതെ അവള്‍ ചരിഞ്ഞ് കിടന്ന് ..
സോഡ കുപ്പി തിരിച്ച് കൊടുക്കന്‍ ചെന്ന എന്നിലേക്ക്
കാരണവ നായ്ക്കളുടെ ഉപദേശ കുരച്ചിലും


കരയോഗത്തില്‍ വീമ്പ് പറയുന്ന പുരുഷ കേസരികളുടെ
മുന്നില്‍ മറയില്ലാതെ ആ പാവം പ്രസവിച്ചു .... അവള്‍ പോയി എന്നെക്കുമായി...
സാല്‍മണ്‍ മീനുകളെ പോലെ ..പ്രസവാനന്തരം അവള്‍ യാത്രയായ് ...മണ്ണില്‍ വീണ് കിടന്നത് ഒരു ആണ്‍കുട്ടിയായതിനാല്‍ അത് വീണ്ടുമൊരു സാല്‍മണ്‍ മീനായില്ല ...

എന്റെ ദേവിയുടെ മുഖമുള്ള അമ്മയുടെ മകന്‍ വളര്‍ന്നു...
അമ്പലചോറും , തെറിവിളിയും കൈയ്യ് പറ്റി ....
കഴിഞ്ഞ വട്ടം നാട്ടില്‍ പോയപ്പൊള്‍ അമ്പലനടയില്‍ ശീതളമായ
അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എന്റെ കാറില്‍ ചെന്നിറങ്ങുമ്പൊള്‍
എന്റെ ഉള്ളം വിയര്‍ത്തു മനം ചുട്ട് പൊള്ളി ..
ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന ആ പഴയ കൗമാരകാരന്റെ വ്യഥ ...
പൂക്കടയില്‍ വളരെ ഉന്മേഷവാനായി അവന്‍ .... അണ്ണാ ... മൂന്ന് പേര്‍ക്കും
( ശിവന്‍ , അയ്യപ്പന്‍ , ഗണപതി ) മാലയെടുക്കട്ടെ ....

ആ അമ്പലമുറ്റത്ത് ഞാനിരുന്നു , അകത്ത് ശ്രീകോവില്‍ അടയുന്നു , തുറക്കുന്നു ..
ആയിരങ്ങള്‍ കേഴുന്നു .. കരയുന്നു .. ഞാന്‍ പോയില്ല ,, ഞാന്‍ കയറിയില്ലാ
കാരണം എന്റെ ദേവിയുടെ മുഖമുള്ളവളെ ഈ അമ്പലമുറ്റത്തിട്ട് ഭോഗിച്ചിട്ട്
അവളെ മരണത്തിന്റെ കയങ്ങളിലേക്ക് പറഞ്ഞയിച്ചിട്ടും ഒന്ന് സ്വാന്തനപോലുമാവാത്ത
ദേവന്മാരും , ഉപദേവതകളും .........

എങ്കിലും ആ മോന്റെ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോള്‍ , അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍
എനിക്ക് വീണ്ടുമെന്‍ ശബരീശ്വരനെ ഓര്‍മ വന്നൂ .....
സാല്‍മണ്‍ മീനുകളുടെ ജ്നമവും ഇതാണല്ലൊ എന്ന് ഓര്‍ത്തു ...
ഒരു ചിന്ത ഈശ്വരനുന്റെന്ന തോന്നല്‍ .. തോന്നലാവം ..
എന്തായാലും അവന്റെ കൈയ്യില്‍ എന്റെ വിയര്‍പ്പിന്‍
തുള്ളികളുടെ ഒരംശം സമ്മാനിച്ചിട്ട് വീണ്ടും ശീതളമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക്....

ദാമ്പത്യപുരാണം ............















പ്രേരണ ....( റേഡിയോയില്‍ "അമളി" എന്ന പരിപാടിയില്‍ കേട്ടത് )

ഓഫീസ് വിട്ട് പതിവിലും വൈകിയാണ് അവനന്ന് വീട്ടില്‍ എത്തിയത് ..


തിരക്കിന്റെ ഇടയില്‍ നിന്നും വളരെ ക്ഷീണിതനായി തന്റെ ഷര്‍ട്ട് ഊരിയിട്ടതും അവള്‍ അവന്റെ മോബൈയില്‍ ഫോണ്‍ കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു ...

റിസീവിഡ് കാള്‍സ് എടുത്ത് നോക്കി അവള്‍ വര്‍ദ്ധിച്ച കോപത്തോടും വിഷമത്തോടും അവനോടായി പറഞ്ഞു " ഇന്നും മറ്റവള്‍ വിളിച്ചിരുന്നില്ലേ " ??
ഒരു ചായ കിട്ടാന്‍ വെമ്പി നിന്ന നാവ് ഉത്തരത്തിനായി മൈലുകള്‍ ഓടീ .....
പിന്നെ അവന്‍ പതിവ് കള്ളചിരി വരുത്തി ...... നീ പോയി എന്തേലും കഴിക്കാന്‍ എടുത്ത് വച്ചേ ...

ഇവിടെ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരാന്‍ ഒരു മണ്ണാകട്ടയുമില്ലാ .... ഇതിന് ഉത്തരം പറയൂ .. അവളുമായി നിങ്ങള്‍ ഇന്നും സംസാരിച്ചു അല്ലെ ? എനിക്കറീയാം എല്ലാം .. നിങ്ങള്‍ക്ക് അവളുമതി .. ഞാനിനി ജീവിച്ചിരിക്കില്ലാ , നോക്കിക്കോ .........
അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് പാഞ്ഞു .... സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപതിയിലെ രോഗികളെപോലെ പമ്പ് സെറ്റ് വന്നപ്പൊള്‍ അനാഥമായ വെള്ളം കോരുന്ന കയറുമെടുത്ത് അവന്റെ മുന്നിലൂടെ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് .......
പണിതീരാത്ത ഗസ്റ്റ്റൂമിന്റെ വാതില്‍ ഉറക്കേ കൊട്ടിയടച്ചവള്‍ ....

കുറെ നേരം അന്നത്തേ പത്രത്തില്‍ കണ്ണാടിച്ചു അവന്‍ ...

ഒരു അനക്കവുമില്ല , അവന് ചെറുതായി ഭയം , പതുക്കെ എണീറ്റ് പുതിയ വച്ച കതകിന് അരികിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി ... രക്ഷയില്ല ഒന്നും കാണുന്നില്ല ...
നിലത്ത് കിടന്നു കതകിന് അടിയില്‍ ടൈല്‍സ് പാകുവാനായി ഒഴിച്ചിട്ട വിടവിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു ...

എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ അവള്‍ ? കളി കാര്യമായോ ?

"അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ ചെന്നുടക്കിയത് അവനെ തിരയുന്ന അവളുടെ ഉണ്ടകണ്ണുകളിലേക്കാണ്

Tuesday, July 21, 2009

കണ്ണാ ... ഈ ദാസനെ അറിഞ്ഞാലും ...














കണ്ണാ
....
അഗതികള്‍ നിറയും നിന്‍ സവിധത്തില്‍
സ്വര്‍ണ്ണവിഭൂഷിതര്‍ കേഴും നിന്‍ തിരുമുന്നില്‍
ഏകനായി അലയും ഞാനൊരുനാള്‍
അരികിലായി കേട്ടു നിന്‍ മുരളീരവം


തിരുമുഖം പാര്‍ക്കുവാന്‍ വന്നയെന്‍
മുഖമൊന്നു കണ്ട്തും ....
നിന്‍ഭക്തര്‍ തന്‍ കരങ്ങള്‍ വേഗത്തില്‍ ചലിച്ചതും
ഭക്തസാന്ദ്രമെന്‍ വരികളെന്നൊതി -
കരങ്ങളില്‍ താളപിടിച്ചവര്‍
അതെ കരങ്ങളാല്‍ എന്നെ തടഞ്ഞ് നിര്‍ത്തുന്നു ..


കണ്ണാ നിനക്കില്ലാതൊരു അയിത്തമെന്തെന്നറിഞ്ഞില്ല
ഹിന്ദുവല്ലതൊരു ദേഹവും അണയരുതെന്ന -
വരികളും എന്‍ കാഴ്ചയില്‍ പതിഞ്ഞീല്ല
എത്ര കാലം നിനക്കായി ഏകിയ ഈ നാദം
ഒരുവേള തിരുമുന്നില്‍ അര്‍പ്പിക്കുക എന്‍ സ്വപ്നം ..


ഈ ദാസന്റെ സ്വര രാഗങ്ങള്‍ കര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍
നിറഞ്ഞിട്ടും എന്തേ ഉണരാത്തു ...കണ്ണാ
നീ വെറും ശിലയായ് ഉറഞ്ഞുവോ ...
ജന്മകൊണ്ട് ഹൈന്ദവനല്ല ഞാന്‍
കര്‍മ്മം കൊണ്ട് നിന്നെ സ്തുതികുമ്പൊള്‍
എന്‍ നാദതിനില്ലാത്ത അയിത്തമെന്‍ ദേഹതിനെങ്ങനെ കണ്ണാ ...


നിന്നിലര്‍പ്പിക്കുന്ന കനകവും , പൂക്കളും
കുന്നുകൂടുന്ന കടലാസ് മൂല്യങ്ങളും
കട്ട് മുടിക്കുന്ന കപടതോഴരും
നിന്‍ നാമത്തേ വിറ്റ് മദിക്കുന്ന ദുസ്ത്ഥിതി
ഇതിനൊന്നുമേ ഇല്ലാത്ത തീണ്ടലും
കണ്ടു നീ എന്തേ നിര്‍ജീവമായിരിപ്പൂ


മനസ്സില്‍ വിശ്വാസ്സമായി നിറയുമ്പൊള്‍
ഓടിയെത്തുന്ന ആശ്വാസമാണ് നീ
കണ്ണാ നിന്നെ പഴിച്ചിട്ടെന്തു ഗുണം
നാലമ്പലതിനുള്ളില്‍ നിന്നെ തളച്ചിരിക്കുന്നല്ലൊ സത്യം


ദൂരെ ഞാന്‍ കൈകൂപ്പി നില്‍ക്കുന്നു ഭവാന്‍
തിരികെ മടങ്ങുന്നു മനസ്സില്‍ നിന്നെയും പേറീ
ഒരു തേങ്ങലില്‍ നിന്റെ ദുര്‍ വിധിയും
മറുകാഴ്ചയില്‍ ഈ ലോകമെന്‍ മുന്നില്‍-
നിന്റെ നാലമ്പലമൊഴികേ .......

ദാസേട്ടാ പൊറുക്കുക..... രേഖകളില്‍ ഞാനുമൊരു ഹൈന്ദവന്‍ .......

Monday, June 29, 2009

എന്റെ ഏകാകിനി ..................



ഇതെന്ടെ പ്രീയ പ്രണയിനിക്ക്...... എന്ടെ ഏകാകിനിക്ക്... കണ്ണുകളില്‍ വിരഹം മാത്രം സൂക്ഷിക്കുന്ന എന്ടെ എല്ലാമായ...............



കുളിരുള്ള കരങ്ങളില്‍ പ്രണയതിന്ടെ പൂമ്പൊടി..
നിലാവില്‍ ഏകയായി എന്‍ കൂട്ടുകാരി..
മന്ത്ര ചരടുകള്‍ കൊണ്ടവളെ-
കൂടെ ചേര്‍ക്കുവാന്‍ മോഹിച്ചെങ്കിലും
മനസ്സു തുറക്കാതെ എന്നരുകില്‍
കൂടാതെ ഏകയായി എന്‍ പ്രീയ പ്രണയിനി..
പിന്നിട്ട വഴികളില്‍ സുഗന്ധമായി അവള്‍ അണഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ..
വസന്തങ്ങളില്‍ കൂട്ടായി ഇരുന്നതില്ലെങ്കിലും
മുടിയിഴകളില്‍ എന്‍ വിരലുകള്‍ തഴുകിയത്
അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെ കുണുങ്ങി നിന്നയെന്‍ കൂട്ടുകാരി
നിമിഷങ്ങളില്‍ പൂത്തിരിയായി ചിരി പടര്‍ത്തുന്ന
മിഴികളില്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വിരഹമുള്ള
മൊഴികളില്‍ പ്രണയം ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്ന
എന്ടെ എന്നതേയും പ്രീയ പ്രണയിനി...

കണ്ണാരപൊത്തി കളിക്കുന്ന ബാല്യകാലത്തില്‍ കൂട്ടായി നീ വന്നിലെങ്കിലും ......
സ്നേഹം സ്ഫുരിക്കും നാളില്‍ പ്രണയ മഴയായി നീ പെയ്തില്ലെങ്കിലും
കതിര്‍മണ്ടപത്തില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ കാത്തിരിന്നുവെങ്കിലും
എന്നിലേക്ക് അടുക്കാതെ അകന്ന എന്‍ പ്രീയ പ്രണയിനി ..
എന്‍ കൈത്തലം ഞാന്‍ നീട്ടിയെങ്കിലും പ്രീയേ
നീ നല്‍കാതെ പോയ പ്രണയത്തിന്‍ കണങ്ങള്‍
ഉള്ളില്‍ തേങ്ങലായി, രൂപമായി നിറയുന്നതറിഞ്ഞാലും


ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നു കിനാവു കാണുവാന്‍
തോളൊട് തോള്‍ തൊട്ടുരുമി പോകുവാന്‍
തേന്‍ ഒളിപ്പിച്ച കൂട്ടിലെ മധുരം നുകരുവാന്‍
അലസമായി പാറിയ നിന്‍ മുടിയിഴകല്‍ ഒതുക്കുവാന്‍
കണ്ണില്‍ നിന്നടര്‍ന്നു വീണ മിഴിനീരു തുടയ്ക്കുവാന്‍
മണല്‍പരപ്പിലെന്‍ കാലടികള്‍ പിന്തുടരുവാന്‍
കാവിലെ നിറവെളിച്ചതില്‍ നിന്‍ സ്വര്‍ണ്ണ വര്‍ണ്ണം കാണുവാന്‍
മഴവീഴും രാവില്‍ സ്നേഹ ചുംബനം ഏകുവാന്‍
വന്നതില്ല ,, നിന്നതില്ല എന്‍ പ്രീയ കാമുകി ..

പ്രണയത്തിന്‍ അര്‍ത്ഥമെന്തെന്ന് ചൊല്‍വതില്ല ഞാന്‍
പ്രണയതിന്‍ അളവെന്തെന്ന് കാട്ടതില്ല ഞാന്‍
പ്രണയതിന്‍ ഭാഷയെന്തെന്ന് എഴുവതില്ല ഞാന്‍
എങ്കിലും പ്രണയമാണു നിന്നൊടുള്ള വികാരമെന്നറിയുന്നു ഞാന്‍


എന്‍ മനസ്സില്‍ സുക്ഷിക്കാം നിന്നൊടുള്ള അനുരാഗമത്രയും
ഒരു മയില്‍പീലിയായ് കരുതിവയ്ക്കാം മഴമേഘം കാണാതെ എന്നും ...
വരും ജന്മമെന്നത് സത്യമൊ മിഥ്യയോ
സത്യമെങ്കില്‍ അന്നും പ്രീയെ നീ നിലാവില്‍ ഏകയാകരുതേ ..............

Wednesday, June 24, 2009

നിഗൂഡത നിഴലിക്കുന്നൊരു സ്വപ്നം ....
























ഇതൊരു കഥയല്ല , എന്റെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിലെ ഒരു രാത്രി എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച സ്വപ്നത്തിന്റെ ആഴങ്ങള്‍ തേടീയുള്ള വരികളാണ്....

യുക്തി ചിന്തകള്‍ക്ക് ഇത് യാദൃച്ഛികമായി തോന്നാം , ചെങ്കൊടിയുടെ പിന്നില്‍ മാറ്വിരിച്ച് നിന്ന കാലം മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ എനിക്കും ഇപ്പൊഴും ഇത് എന്താണെന്ന് വ്യക്ത്മാകുന്നില്ല , എന്നാല്‍ നമ്മുക്കറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ ഈ ഭൂവില്‍ ഉണ്ടെന്ന സത്യം മനസ്സില്‍ പടര്‍ത്തുന്നത് ഒട്ടേറെ നീഗൂഡതകളാണ് ..

നിങ്ങളുടെ അനുമതിയോടെ തുടങ്ങുന്നു , വായനയുടെ അവസാനം എന്താണ് നിങ്ങളില്‍ ഉരിത്തിരിയുന്നത് അത് കുറിച്ചാലും , എന്റെ വെറും സ്വപ്നമായ് , യദൃച്ഛികമായി ഇത് തള്ളികളയില്ല എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ...

നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ ഓവര്‍ ഡ്യൂട്ടിയുടെ ക്ഷീണത്തില്‍ വളരെ നേരത്തേ ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു , ഇടയ്ക്ക് എന്റെ റൂമിലേ സഹവാസികളുടെ ശബ്ദങ്ങള്‍ കേട്ട് കൊണ്ട് പതിയേ മയക്കത്തില്‍ നിന്നും അഗാദമായ നിദ്രയിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തി ... പണ്ടേ ഇടതൂര്‍ന്ന നീളമുള്ള മുടിയുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളേ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമാണേട്ടൊ .. തെറ്റിദ്ധാരണ വേണ്ട , എന്റെ കലാലയ ജീവിതത്തില്‍ ഞാനേറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന പ്രീയ കൂട്ടുകാരിയ്ക്കും എന്റെ പ്രീയ സഖിക്കും ഈ സമാനതകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു ..

ആഗ്രഹങ്ങള്‍ , കൊതിക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍ ,അറിയപെടാത്ത സ്ഥലങ്ങള്‍ , രതിക്രീഡകള്‍ ഇങ്ങനെ പലതും നാം സ്വപനത്തില്‍ ദര്‍ശിക്കാറുണ്ട് .. നിങ്ങള്‍ കൂടെയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എന്തായാലും കാണാറുണ്ട് ...

എന്റെ കിടക്കയുടെ അടുത്ത് ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ... മുന്നേ പറഞ്ഞ പോലെ നിറയേ മുടിയുള്ള,, മുഖം വ്യക്ത്മാകാതെ , അഥവാ വ്യക്ത്മാണെങ്കിലും സ്വപ്നതിന് ശേഷം ആ മുഖമെനിക്ക് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നില്ല ... എന്നെ ഉണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ആ വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടി എന്നൊട് എഴുന്നേല്‍ക്കു എന്ന് പല ആവര്‍ത്തി പറയുന്നുണ്ട് ..ഞാന്‍ എണീറ്റിരുന്നു.. ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട് ...എന്താ എന്നെ മറന്നോ ? നീ എന്തിനാ എന്നില്‍ നിന്നകലുന്നത് ? എനിക്കുത്തരം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. നാവ് വഴങ്ങുന്നില്ല , എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട് ... ഞാന്‍ പൊട്ടി കരഞ്ഞ് അവളുടെ മുന്നില്‍ ക്ഷമാപണം പോലെ ഞാന്‍ ഇരുന്നു ..

എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പോലെ എന്റെ മുഖം അവളിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു വച്ചു , ആ സുഗന്ധം , ആ ചൂട് ഇന്നും മറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നില്‍ ....ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ പരിഭവം നിറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ അവളോട് ചേര്‍ന്ന് ഞാന്‍ വേറുമൊരു കേള്വിക്കാരാന്‍ മാത്രമായി .. എത്ര കാതമലഞ്ഞു ഞാന്‍ നിന്നെയും തേടീ .. എന്തിനാണ് എന്നില്‍ നിന്നും ഒളിച്ച് പോയത് നീ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് .............അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു , ......സ്നേഹ മൂര്‍ദ്ധന്യവേളയില്‍ എന്നെയും കൊണ്ടവള്‍ കട്ടിലിലേക്ക് ചാഞ്ഞൂ ...എന്റെ അമ്മയുടെ വാല്‍സല്യമോ .. സഖിയുടെ സ്നേഹമോ അറിയില്ലെനിക്ക് അവളെന്നില്‍ നിറയുകയായിരുന്നു .. ശ്വാസോശ്വാസ്സം ഉയര്‍ന്ന വേളയില്‍ എന്നില്‍ നിന്നവല്‍ അകന്ന് പോയിരുന്നു ഞാന്‍ തളരുകയായിരുന്നു എന്റെ പ്രാണന്‍ എന്നില്‍നിന്നടര്‍ന്ന് പോകുമ്പോല്‍, എനിക്കവളെ തടയണമെന്നുണ്ട് പിറകേ പോകണമെന്നുണ്ട് എന്നെ കൊണ്ടാവുവിധം ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു കഴിയുന്നില്ല ശരീരം തളര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന പോലെ ..

പെട്ടെന്നാണ് എന്നെ സങ്കടകടലിലാഴ്ത്തീ മൊബൈയില്‍ അലാറം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഉണര്‍ത്തിയത് ..കുറെ നേരം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു ഞാന്‍ , എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ല , മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഭാരം .
വെറുതെ തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു അടുത്ത് കിടക്കുന്ന കൂട്ടുകാരനോട് കുളി കഴിഞ്ഞോ എന്ന ചോദ്യത്തിനോടൊപ്പം തന്നെ എന്റെ കൈയ്യിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന പോലെ " നീളമുള്ള ഒരു മുടി " സത്യമാണോ അതൊ മിഥ്യയാണോ എന്നറിയാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥത , സത്യത്തില്‍ ഈ മുടി കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ സ്വപ്നത്തില്‍ കൂടി വീണ്ടും മനസ്സിനെ സഞ്ചരിപ്പിച്ചു .. ആ മുടി ഞാനിന്നും എന്റെ ഡയറിയില്‍ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചിട്ടുണ്ട് .. എങ്ങനെ വന്നുന്ന് എനിക്കറിയില്ല കേട്ടൊ .. യാദൃച്ഛികമാകാം എങ്കിലും ഇത് രണ്ടും കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പൊള്‍ വന്ന സാഹചര്യം അവ്യക്തം ... ഈ അവ്യക്തതയില്‍ നിന്നാണ് എന്റെ ചോദ്യമുയരുന്നത് .. ഈ ഭൂവിം നാം അറിയാത്തതായി , നമ്മുടെ അറിവിന്റെ മുകളില്‍ എന്തേലും ഉണ്ടൊ ?